Natura jako aktywny podmiot

Osią cyklu jest w pełni zmysłowa, cielesna i duchowa relacja człowieka z naturą. Krajobraz i jego elementy składowe - woda, gleba, skały, roślinność, zwierzęta, powietrze - traktuję jako podmiot, a nie tło. Przedstawiam naturę jako dynamiczny, aktywny, wieloelementowy, złożony superorganizm. Zwracam uwagę na siły kształtujące przestrzeń - niszczącą i tworzącą działalność żywiołów oraz organizmów żywych, procesy obiegu materii, erozji, wzrostu i rozpadu. 

Ciało jako część ekosystemu

Postać ludzką pojawiającą się w obrębie obrazów, traktuję jako część krajobrazu. Człowiek zanurza się w otoczeniu, płynnie przeplata z roślinnością, wodą i skałami, podlega tym samym mechanizmom, które kształtują teren. Bliskość fizyczna, dotyk i intymność, zarówno w relacji z innym człowiekiem, jak i z materią krajobrazu, stają się sposobem odzyskiwania poczucia przynależności do świata pozaludzkiego.

Mikro- i makrokosmos, ciało pożyczone od kosmosu

Istotnym wątkiem obecnym w cyklu obrazów jest idea mikro- i makrokosmosu, obecna w dawnych kosmologiach i systemach wierzeń. Elementy krajobrazu funkcjonują w bezpośrednim zestawieniu z ciałem człowieka, sugerując istnienie analogicznych praw rządzących światem organicznym, geologicznym i kosmicznym. Odniesienia do mitologii, pradawnych kultów natury i przednowoczesnych sposobów myślenia o relacji człowieka ze środowiskiem, wpisują prace w refleksję nad utraconą ciągłością między kulturą a naturą.