2015/2016, audio-video, 00:47:31
reżyseria, scenariusz i kostiumy: Marta Węglińska; zdjęcia: Marcin Ptaszyński, Maciej Rudzin, aktorzy i performerzy: Sylwia Achu, Julia Poziomecka, Paula Głowacka; lektorka: Paulina Miu Zielińska; muzyka: Marta Knaflewska; redakcja tekstu i wsparcie w produkcji filmu: Tobiasz Jędrak
“Wilki grasują” to eksperymentalny film wideo o formie poetyckiego eseju, który reinterpretuje strukturę antycznej greckiej tragedii jako narzędzie refleksji nad współczesną kondycją człowieka. Film eksploruje ponadczasowe kategorie takie jak fatum, przypadek, konflikt tragiczny i katharsis, ukazując je jako aktywne siły krążące pomiędzy różnymi porządkami czasu – starożytnym i współczesnym.
Narracja koncentruje się na trzech kobiecych postaciach: Ataran – figurze kariatydy, symbolu stabilności i wiedzy; Julie – współczesnej rebeliantce, prowokatorki zanurzonej w teraźniejszości; oraz Julie (Le Double) – jej alter ego. Ich relacje i dialogi budują wielogłosową opowieść o tożsamości, ciele, głosie i sprawczości jednostki w świecie podlegającym nieustannym napięciom i przemianom.
Kluczową rolę w filmie odgrywa głos – indywidualny i zbiorowy – traktowany jako nośnik pamięci, rytmu ciała i doświadczenia czasu. Dialogi nie ilustrują obrazu, lecz konstruują przestrzeń znaczeń, w której język, mit i performans stają się narzędziami poznania. Film operuje czasem nielinearnym, w którym przeszłość nie jest historią zamkniętą, lecz żywą strukturą powracającą w nowych konfiguracjach.
Formalnie „Wilki grasują” czerpią z teatru (maski, umowność przestrzeni, rytm wypowiedzi), performansu oraz kina eksperymentalnego. Wyreżyserowane sceny przeplatają się z fragmentami działań performatywnych i wywiadów, a przestrzenie liminalne – zdegradowany krajobraz, porzucona architektura, antykwariat i biblioteka zatrzymane w bezczasie – stają się sceną dla współczesnej tragedii.
Tytułowe wilki funkcjonują jako metafora uniwersalnych, pierwotnych sił: czasu, grawitacji, wiedzy, intuicji, dobra i zła, które nieustannie „grasują” pomiędzy epokami, porządkami i ludzkimi doświadczeniami. Film można odczytywać jako refleksję nad powtarzalnością ludzkich losów oraz nad tym, w jaki sposób antyczne struktury myślenia wciąż organizują współczesną rzeczywistość.
